غزل
سراپا اگر زرد پژمرده ایم
ولی دل به پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی ، لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ایم
اگر داغ دل بود ، ما دیده ایم
اگر خون دل بود ، ما خورده ایم
اگر دل دلیل است ، آورده ایم
اگر داغ شرط است ، ما برده ایم
اگر دشنه ی دشمنان ، گردنیم !
اگر خنجر دوستان ، گرده ایم !
گواهی بخواهید ، اینک گواه :
همین زخمهایی که نشمرده ایم !
دلی سربلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر برده ایم.
چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد
چه نکوتر آنکه مرغــی ز قفـس پریده باشد
پـر و بـال ما بریدند و در قفـس گشـودند
چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد
من از آن یکی گـزیدم که بجـز یکـی ندیدم
که میان جمله خوبان به صفت گزیده باشد
عجب از حبیـبم آید که ملول می نماید
نکند که از رقیبان سـخنی شـنیده باشد
اگر از کسی رسیده است به ما بدی بماند
به کسی مبـاد از ما که بدی رسـیده باشد.
|
گفتم : تو شـیرین منی. گفتی : تو فرهـادی مگر؟ گفتم : خرابت می شـوم. گفتی : تو آبـادی مگـر؟ گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟ گفتم : ز کـویت مـی روم. گفتی :تو آزادی مگـر؟ گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟ | |
ما نگوییم بد و میل به ناحـق نکنیم
جامه کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم
عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است
کار بد مصلحت آن اسـت که مطلق نکنیم
رقم مغلطه بر دفتـر دانـش نزنیم
سر حق بر ورق شـعبده ملحق نکنیم
شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد
التفاتـش به می صـاف مروق نکنیم
خوش برانیم جهان در نظر راهروان
فکر اسـب سیه و زین مغرق نکنیم
آسمان کشـتی ارباب هنر میشکند
تکیه آن به که بر این بحر معلق نکنیم
گر بدی گفت حسـودی و رفیقی رنجید
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم
حافظ ار خصـم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم.
انگاری که قهری بامن
انگاری دوستم نداری
مگه عشق من تو نیستی
پس چرا تنهام میذاری
از سکو ت تلخ جاده
دل آسمون گرفته
از صدای ناله ی باد
دل قاصدک شکسته
میو ن دلای عاشق
دل من عاشقترینه
حتی با چشمای بسته
میتو نه تو رو ببینه
به درو غ بهم نگو
که فقط منو میخوای
حالا من خو ب میدونم
که دلم رو نمی خوای
تو یه بازیچه می خوای
من نشد یکی دیگه
مو ندن و رفتن من
فرقی هم داره مگه
باز درو غ پشت دروغ
باز خطا پشت خطا
رو تو کم کن بی حیا
حیف از این دل به خدا
به دروغ بهم میگی
یه دنیا عاشقمی
ولی فردا نشده
میری سوی اون یکی
تو خیا ل کردی که من
خو ابمو نمی بینم
هر چقدر بپیچو نیم
من به دل نمی گیرم
باز درو غ پشت دروغ
باز خطا پشت خطا
رو تو کم کن بی حیا
حیف از این دل به خدا
اینم از خط و نشون
چیزی نیست میو نمون
بازی بسه بی وفا
یکی نیست که راهمون
من میرم سوی خودم
تو برو با دیگرون
واسه تنهایی من
نه نشو دل نگرون
آی آدما ، آی غنچه ها ، آی کوچه ها ، تو رو خدا بگین نره
پیاده ها ، سواره ها ، مسافرای جاده ها ، تو رو خدا بگین نره
تو رو خدا بگین نره ، اگه بره ، من حرفامو به کی بگم؟
آخه منم عاشق شدم ، داره میره ، من چی بگم؟
آهای شبا ، ستاره ها ، ترانه ها ، اگه بره ، قشنگی ها رو می بره
آی آدما ، مسافرا ، پنجره های کوچه ها ، تو رو خدا بگین نره
عاشق شدم ، اون می دونه ، واسه همین داره می ره
اگه بره ، کی تو شبام ، شعرام رو از من می گیره؟
نرو ، بمون ، اگه کمم ، عاشق شدم خیلی زیاد
یادش به خیر ، چه زود گذشت ، اون اولا یادت میاد؟
مترسکی غریب بودم ، تنها بودم ، ساکت و بی صدا بودم
قشنگ بودی ، بچه بودم ، از آدما جدا بودم
یه حرفی موند ، توی دلم ، بهت بگم ، از روزی که گفتی می رم
خواستم بگم ، دوستت دارم ، دوستت دارم ، دوستت دارم
نه خنده ها ، نه گریه ها ، نه اون همه ترانه و گلایه ها
هیچی به یادت نمیاد ، نه بوسه و نه کوچه و نه سایه ها
داره می ره ، تا دوباره ، ساکن اون شبها بشم
تو باغ سرد لحظه هام ، مترسکی تنها بشم
عمر منم با رفتنت ، انگاری رو به آخره
منم می خوام عاشق بشم ، تو رو خدا بگین نره
می خواد بره ، تنها بره ، تو فکر راه سفره
آی آدما ، ستاره ها ، مسافرا ، تو رو خدا بگین نره
فکر کرديم عاشقي هم بچگيست
حيف تازه اول يک زندگيست
زندگي چيزي شبيه يک حباب
عشق شهر زيبا در سراب
فاصله با آرزو هامان چه کرد
کاش مي شد از عشق هم توبه کرد
پایان قصه سبز دنیا نیامدی
مانده است دل اسیر هزاران سئوال تلخ
ای پاسخ هر آنچه معما نیامدی
کاروان رفته بود و دیده من
همچنان خیره مانده بود به راه
خنده میزد به درد و رنجم٬ اشک
شعله میزد به تار و پودم٬ آه
***********
بر تن خورشید می پیچد به ناز
چادر نیلوفر رنگ غروب
تک درختی تنها در پهنای دشت
تشنه می ماند درین تنگ غروب!
***********
اگر ما بودم٬ به هر کجا که بودم٬
سراغ ترا از خدا می گرفتم.
و گر سنگ بودم٬ به هر کجا که بودی٬
سر رهگذار تو٬ جا می گرفتم.
اگر ماه بودی به صد ناز٬ شاید شبی
بر لب بام من مینشستی.
ط
***********
میدان سخن مراست امروز به زین سخنی کجاست امروز؟
اجری خور دسترنج خویشم گر محتشمم ٬ ز گنج خویشم
زین سحر سحرگهی که رانم مجموعه هفت سبع خوانم
در سحر سخن چنان تمامم کایینه غیب گشت نامم
شمشیر زبانم از فصیحی دارد سر معجز مسیحی
نطقم اثر آنچنان نماید کز جذر اصم زبان گشاید
***********************
لیلی ز پدر بدین حکایت رنجید چنان که بی نهایت
در پرده نهفته آه می داشت پرده ز پدر نگاه می داشت
چون رفت پدر ز پرده بیرون شد نرگس او ز گریه گلگون
چندان ز ره دو دیده خون راند کز راه خود آن غبار بنشاند
***********************
تو عشقی نه یه عادت که از دل میره راحت
تو محکم کردی جاتو تو قلبم تا قیامت
********
دریای شورانگیز چشمانت چه زیباست
آنجا که باید دل یه دریا زد ، همین جاست !
*******
دست من کوتاه از دیدار توست
قلب من اما همیشه یاد توست
*******
روی فرش سنگ مرمر ، روی نقشه های کاشی
همین رو فقط نوشتم ، میمیرم اگه نباشی
******
در نگاهت خوانده ام غرق تمنایی هنوز
گرچه در جمعی ولی تنهای تنهایی هنوز
بی تو امشب گریه هم با من غریبی می کند
دیده در راهند چشمانم من که باز آیی هنوز
آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان را نمی اندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
ای امان از فراقت آمان
مردم از اشتیاقت آمان
از که گیرم سراغت آمان
آمان آمان آمان آمان ( آمان آمان آمان آمان )
مژده دل که جانان آمد
یوسف از چه به کنعان آمد
در مشروطه خواهان آمد
آمان آمان آمان آمان ( آمان آمان آمان آمان )
عارف و عامی از می مستند
عهد محکم به ساقی بستند
پای خم توبه را بشکستند
آمان آمان آمان آمان ( آمان آمان آمان آمان )
هنگام می و فصل گل گشت و چمن شد
در باره بهاری تهی از زاغ و زغن شد
از ابر کرم خطه ری رشگ ختن شد
چه کج رفتاری ای چرخ ٬ چه بد کرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ ٬ نه دین داری نه آیین نه آیین داری ای چرخ
از خونه جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
در سایه گل بلبل ازین غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده
چه کج رفتاری ای چرخ ٬ چه بد کرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ ٬ نه دین داری نه آیین نه آیین داری ای چرخ
خوابند وکیلان و خرابند وزیران
بردند به سرقت همه سیم و زر ایران
مارا نگذارند به یک خانه ویران
یارب بستان داد فقیران ز امیران
چه کج رفتاری ای چرخ ٬ چه بد کرداری ای چرخ
سر کین دار ای چرخ ٬ نه دین داری نه آیی نه آیی داری ای چرخ
از اشک همه روی زمین زیر و زبر کن
مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن
غیرت کن و اندیشه ایام بتر کن
اندر جلو تیر عدو سینه سپر کن
چه کج رفتاری ای چرخ ٬ چه بد رفتاری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ ٬ نه دین داری نه آیین نه آیین داری ای چرخ
از دست عدو ناله من از سر درد است
اندیشه هر آن کس کند از مرگ نه مرد است
جانبازی عشاق نه چون بازی نرد است
مردی اگرت هست کنون وقت نبرد است
چه کج رفتاری ای چرخ ٬ چه بد کرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ ٬ نه دین داری نه آیین نه آیین داری ای چرخ
عرف ز ازل تکیه بر ایام ندادست
جز جام به کس دست چو خیام ندادست
دل جز به سر زلف دلارام ندادست
صد زندگی ننگ به یک نام ندادست
چه کج رفتاری ای چرخ ٬ چه بد رفتاری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ ٬ نه دین داری نه آیین نه آیین داری ای چرخ
به اندازه غم تو را دوست دارم
******************
خدایا دل به عشق یار لرزید و سفره دل باز شد
وجود پاک تو نیز در اون بالا محرم راز شد
ما به لطف بیکرانت دل بسته ایم و شک را دک کرده ایم
خدایا یا علی گفتیم شاید عشق آغاز شد
******************
زان بیشتر که عالم فانی شود خراب مارا ز جام باده گلگون خراب کن
**********
سلطان ازل گنج عشق به ما داد تا روی در این خانه ویرانه نهادیم
**********
دچار دریای آبی بی کران باشد ...
دچار دریای آبی بی کران باشد ...
**********
در جوانی غصه خوردم هیچ کس یادم نکرد
در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد
**********
دلم برات تنگه
ولی
قلب تو از سنگه
**********
ابر و موج است و باد است و باران ساحلی خسته دریای پریشان
**********
نه من ٬ نه تو ٬ نه ما ٬ نه او ٬ نه دیگری ٬ نه هیچ کس
نه بوده ایم آن که بوده ایم ٬ قدر یک نفس
*********
*
صبا به لطف بگو آن غزل رعنا را که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند تا همه صومعه داران پی کاری گیرند
سالها دفتر ما در گرو صهبا بود رونق میکده از درس و دعای ما بود
فاش می گویم و از گفته خود دل شادم
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم
بالا بلند عشوه گر سرو ناز من کوتاه کرد قصه زهد دراز من
عشق بر ما حکم سنگینی نوشت
گفته شد دلداده ها از هم جدا
وای بر این حکم و قانون زشت
*************************
عاقبت یک روز مغرب محو مشرق میشود
عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق میشود
شرط می بندم زمانی که نه زود است و نه دیر
مهربانی حاکم کل مناطق میشود
***************************
هد هد بیا به شهر سبا می فرستمت
همراه صبح و باد صبا می فرستمت
با نامه ای که چون پر پرواز زرنگار
پروانه ای بر فرا هما می فرستمت
**************************
به چشمک این همه مژگان به هم مزن یارا
که این دو فتنه به هم می زنند دنیا را
چه شعبده است که در چشمکان آبی تو
نهفته اند شب ماهتاب دریا را
نیمهه جانی است در این فاصله قربان شما
هر چند که نیستی به يادت هستم
من چشم به ره در انتظارت هستم
من بی تو وجود خویش را نشناسم
چون آینه محتاج نگاهت هستم
دلم گرفته از این قلبها که از چوب است
از این زمانه که خوبی همیشه مصلوب است
دلم گرفته از این دوزخی که تکراری است
فقط کنار تو ای خوب ، زندگی خوب است
دلم برات شده تنگ
نوشته بودم روی سنگ
عشقت نشه کمرنگ
برام بخون یه آهنگ
زود بیا بی درنگ
می میرم برات تا روز مرگ
دلم از درد بی دردی گرفته
دلم از هرچه دلسردی گرفته
دلم از تو دلم از من و از ما
دلم از اینهمه غوغا گرفته
هر کجا سازی شنیدی
از دلی رازی شنیدی
شعر و آوازی شنیدی
چون شدی گرم شنیدن
وقت آه از دل کشیدن
یاد من کن ٬یاد من کن
عارف قزوینی
سید محمد حسین بهجت تبریزی : شهریار
ایرج میرزا
ابوالحسن صبا
میرزاده عشقی
نیما یوشیج
ملک و شعرا استاد بهار
مریم حیدرزاده
